اختلال دوقطبی یک اختلال روانی است که باعث تغییرات قابل توجهی در خلق و خو و رفتار شخص می شود. این تغییرات می تواند از احساسات شادی و انرژی بالا تا احساسات غم و اندوه و خستگی عمیق متغیر باشد.

اختلال دوقطبی در هر سنی می تواند رخ دهد، اما معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی شروع می شود. علائم این بیماری می تواند در افراد مختلف متفاوت باشد، اما برخی از علائم رایج عبارتند از:

  • دوره های شیدایی: در دوره های شیدایی، افراد مبتلا به این بیماری احساس شادی، انرژی و هیجان غیرمعمولی می کنند. آنها ممکن است پرحرف باشند، خواب کمی داشته باشند، تمرکز داشته باشند و رفتارهای پرخطر یا بی پروا داشته باشند.
  • دوره های افسردگی: در دوره های افسردگی، افراد مبتلا به اختلال دوقطبی احساس غم، ناامیدی و خستگی می کنند. آنها ممکن است علاقه یا لذت خود را از فعالیت های معمول از دست بدهند، مشکلات خواب یا اشتها داشته باشند، و افکار خودکشی داشته باشند.

درمان این بیماری معمولاً شامل دارو و درمان روانشناختی است. داروهای ضد روان پریشی و تثبیت کننده خلق و خو می توانند به کنترل علائم کمک کنند. درمان روانشناختی مانند روان درمانی می تواند به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک کند تا مهارت های مقابله ای را یاد بگیرند و با چالش های زندگی کنار بیایند.

اختلال دوقطبی چیست
اختلال دوقطبی چیست

اختلال دوقطبی چیست

دو نوع اصلی این بیماری عبارتند از:

  • اختلال دوقطبی نوع I: حداقل یک دوره شیدایی کامل را تجربه می کند.
  • اختلال دوقطبی نوع II: حداقل یک دوره هیپومانیا را تجربه می کند و ممکن است دوره های افسردگی نیز داشته باشد.

دوره های شیدایی در اختلال دوقطبی نوع I معمولاً شدیدتر از دوره های هیپومانیا در اختلال دوقطبی نوع II هستند. در دوره شیدایی، فرد ممکن است علائم زیر را تجربه کند:

  • احساس شادی، انرژی و هیجان غیرمعمولی
  • افزایش فعالیت و پرحرفی
  • کاهش نیاز به خواب
  • افکار پرواز
  • پرخاشگری یا رفتار پرخطر

در دوره هیپومانیا، فرد ممکن است علائم زیر را تجربه کند:

  • افزایش انرژی و فعالیت
  • احساس خوش بینی و اعتماد به نفس
  • افزایش اشتها و میل جنسی
  • کاهش نیاز به خواب
  • افکار پراکنده
  • افزایش بی قراری

تشخیص اختلالات دوقطبی

تشخیص این بیماری معمولاً توسط یک متخصص بهداشت روان انجام می شود.که بر اساس تاریخچه پزشکی و روانی فرد، علائم فعلی و آزمایشات تشخیصی مانند آزمایش خون یا اسکن مغزی انجام می شود. داروهای تثبیت کننده خلق و خو مانند لیتیوم، لاموتریژین و والپروات می توانند به کنترل علائم کمک کنند. درمان روانشناختی مانند روان درمانی می تواند به افراد مبتلا به این بیماری کمک کند تا مهارت های مقابله ای را یاد بگیرند و با چالش های زندگی کنار بیایند.

بدخلقی و اختلال دوقطبی دو چیز متفاوت هستند. بدخلقی یک احساس طبیعی است که همه در مواقعی آن را تجربه می کنند. می تواند ناشی از استرس، خستگی یا تغییرات در زندگی باشد. معمولاً کوتاه مدت است و تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره فرد ندارد.

چند تفاوت کلیدی بین بدخلقی و اختلال دوقطبی :

  • شدت: بدخلقی معمولاً خفیف است، در حالی که اختلال دوقطبی می تواند شدید باشد.
  • مدت زمان: بدخلقی معمولاً کوتاه مدت است، در حالی که اختلال دوقطبی می تواند هفته ها یا حتی ماه ها طول بکشد.
  • تأثیر بر زندگی روزمره: بدخلقی معمولاً تأثیر قابل توجهی بر زندگی روزمره فرد ندارد، در حالی که اختلال دوقطبی می تواند بر زندگی روزمره فرد تأثیر قابل توجهی بگذارد.

نکته برای والدین نوجوانانی که ممکن است اختلال دوقطبی داشته باشند :

  • با یک متخصص بهداشت روان مشورت کنید. یک متخصص بهداشت روان می تواند به شما کمک کند تا تشخیص دهید که آیا نوجوان شما این بیماری دارد یا خیر.
  • از نوجوان خود حمایت کنید. به نوجوان خود اطمینان دهید که شما در کنار او هستید و به او کمک می کنید تا با این بیماری کنار بیاید.
  • در مورد اختلال دوقطبی بیاموزید. یادگیری در مورد اختلال دوقطبی می تواند به شما کمک کند تا نوجوان خود را بهتر درک کنید و از او حمایت کنید.

دوره ی شیدایی یا اوج

دوره شیدایی یک دوره زمانی است که در آن فرد مبتلا به اختلال دوقطبی احساس شادی، انرژی و هیجان غیرمعمولی می کند. این دوره معمولاً حداقل یک هفته طول می کشد و می تواند بر زندگی روزمره فرد تأثیر قابل توجهی بگذارد.

علائم دوره شیدایی عبارتند از:

  • احساس شادی، نشاط یا هیجان غیرمعمولی
  • افزایش انرژی و فعالیت
  • کاهش نیاز به خواب
  • افکار پراکنده یا مسابقه ای
  • صحبت کردن سریع و پرحرفی
  • پرخاشگری یا رفتار پرخطر
  • تغییرات در قضاوت یا بینش

در برخی موارد، افراد مبتلا به دوره شیدایی ممکن است دچار توهم یا هذیان شوند. توهم ها باورهای نادرست هستند که با واقعیت مطابقت ندارند. هذیان ها افکار یا باورهای نادرست و غیرقابل انکار هستند که با واقعیت مطابقت ندارند.دوره شیدایی می تواند عواقب جدی داشته باشد. افراد مبتلا به دوره شیدایی ممکن است دچار مشکلاتی در مدرسه، کار، روابط و سایر زمینه های زندگی خود شوند. آنها همچنین ممکن است در معرض خطر افزایش خطر رفتارهای پرخطر مانند مصرف مواد مخدر، رانندگی خطرناک یا روابط جنسی محافظت نشده قرار گیرند

چند نکته برای کمک به فردی که دچار دوره شیدایی شده است :

  • با او صحبت کنید و نگرانی های خود را با او در میان بگذارید.
  • به او اطمینان دهید که از او حمایت می کنید.
  • از او بخواهید که به دنبال کمک حرفه ای باشد.

چند نکته برای حمایت از خود در صورت مواجهه با فردی که دچار دوره شیدایی شده است :

  • از خود مراقبت کنید. مطمئن شوید که به اندازه کافی می خوابید، غذا می خورید و ورزش می کنید.
  • از دوستان و خانواده خود حمایت بگیرید.
  • برای کمک به خود به دنبال کمک حرفه ای باشید.

دوره ی افسردگی

دوره افسردگی یک دوره زمانی است که در آن فرد مبتلا به اختلال دوقطبی احساس غم، ناامیدی و خستگی غیرمعمولی می کند. این دوره معمولاً حداقل دو هفته طول می کشد و می تواند بر زندگی روزمره فرد تأثیر قابل توجهی بگذارد.

علائم دوره افسردگی عبارتند از:

  • احساس غم، پوچی یا ناامیدی
  • از دست دادن علاقه یا لذت از فعالیت های معمول
  • تغییرات در اشتها (کاهش یا افزایش اشتها)
  • تغییرات در الگوی خواب (کم خوابی یا پرخوابی)
  • کاهش انرژی یا احساس خستگی
  • تمرکز یا تصمیم گیری دشوار
  • احساس بی ارزشی یا گناه
  • افکار خودکشی یا خودزنی

در برخی موارد، افراد مبتلا به دوره افسردگی ممکن است دچار توهم یا هذیان شوند. توهم ها باورهای نادرست هستند که با واقعیت مطابقت ندارند. هذیان ها افکار یا باورهای نادرست و غیرقابل انکار هستند که با واقعیت مطابقت ندارند.

دوره افسردگی می تواند عواقب جدی داشته باشد. افراد مبتلا به دوره افسردگی ممکن است دچار مشکلاتی در مدرسه، کار، روابط و سایر زمینه های زندگی خود شوند. آنها همچنین ممکن است در معرض خطر افزایش خطر رفتارهای پرخطر مانند مصرف مواد مخدر، رانندگی خطرناک یا روابط جنسی محافظت نشده قرار گیرند.

چند نکته برای کمک به فردی که دچار دوره افسردگی شده است :

  • با او صحبت کنید و نگرانی های خود را با او در میان بگذارید.
  • به او اطمینان دهید که از او حمایت می کنید.
  • از او بخواهید که به دنبال کمک حرفه ای باشد.

چند نکته برای حمایت از خود در صورت مواجهه با فردی که دچار دوره افسردگی شده است :

  • از خود مراقبت کنید. مطمئن شوید که به اندازه کافی می خوابید، غذا می خورید و ورزش می کنید.
  • از دوستان و خانواده خود حمایت بگیرید.
  • برای کمک به خود به دنبال کمک حرفه ای باشید.

آمار بیماری اختلالات دوقطبی

عوامل ژنتیکی:

اختلال دو قطبی یک اختلال ژنتیکی است،به این معنی که به احتمال زیاد در افرادی که سابقه خانوادگی این اختلال را دارند بروز می کند،ممکن است تفاوت های ژنتیکی بین جمعیت ایالات متحده و سایر کشورها وجود داشته باشد که باعث  افزایش خطر ابتلا به این بیماری در ایالات متحده می شود.

  • عوامل محیطی: عوامل محیطی مانند استرس، سوء مصرف مواد و تروما نیز ممکن است در افزایش خطر ابتلا به اختلال دوقطبی نقش داشته باشند. ممکن است تفاوت هایی در میزان قرار گرفتن در معرض این عوامل بین جمعیت ایالات متحده و سایر کشورها وجود داشته باشد که باعث افزایش خطر ابتلا به اختلال دوقطبی در ایالات متحده می شود.
  • عوامل فرهنگی: عوامل فرهنگی نیز ممکن است در افزایش خطر ابتلا به اختلال دوقطبی نقش داشته باشند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، ممکن است پذیرش بیشتری برای اختلالات روانی وجود داشته باشد، که ممکن است منجر به تشخیص بیشتر اختلال دوقطبی در این کشور شود.

در مورد کودکان زیر 13 سال، اختلال دوقطبی کمتر دیده می شود. این ممکن است به این دلیل باشد که تشخیص اختلال دوقطبی در کودکان دشوارتر است. علائم این بیماری در کودکان ممکن است شبیه سایر اختلالات روانی مانند اختلال کم توجهی بیش فعالی (ADHD) یا اختلالات یادگیری باشد.در حال حاضر، تحقیقات بیشتری برای تعیین دلایل دقیق شیوع بیشتر اختلال دوقطبی در ایالات متحده نسبت به سایر کشورها مورد نیاز است.

چگونه متوجه که به این بیماری دچار شده ایم
چگونه متوجه که به این بیماری دچار شده ایم

چگونه متوجه که به این بیماری دچار شده ایم

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی دوره های شیدایی و افسردگی را تجربه می کنند. دوره های شیدایی معمولاً با احساس شادی، انرژی و هیجان غیرمعمولی مشخص می شوند. دوره های افسردگی معمولاً با احساس غم، ناامیدی و خستگی غیرمعمولی مشخص می شوند.در هر دو حالت، تغییرات در خلق و خو، رفتار و سطوح انرژی ممکن است برای دیگران قابل توجه باشد. افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است در خوابیدن و آرام بودن مشکل زیادی داشته باشند، ممکن است رفتارهای غیرعادی و افراطی داشته باشند یا ممکن است برای انجام کارهای روزانه به اندازه کافی خوب نباشند.

در اینجا برخی از نمونه های تغییراتی که ممکن است در یک فرد مبتلا به اختلال دوقطبی مشاهده شود آورده شده است :

دوره شیدایی:

  • احساس شادی، نشاط یا هیجان غیرمعمولی
  • افزایش انرژی و فعالیت
  • کاهش نیاز به خواب
  • افکار پراکنده یا مسابقه ای
  • صحبت کردن سریع و پرحرفی
  • پرخاشگری یا رفتار پرخطر
  • تغییرات در قضاوت یا بینش

دوره افسردگی:

  • احساس غم، پوچی یا ناامیدی
  • از دست دادن علاقه یا لذت از فعالیت های معمول
  • تغییرات در اشتها (کاهش یا افزایش اشتها)
  • تغییرات در الگوی خواب (کم خوابی یا پرخوابی)
  • کاهش انرژی یا احساس خستگی
  • تمرکز یا تصمیم گیری دشوار
  • احساس بی ارزشی یا گناه
  • افکار خودکشی یا خودزنی

چگونه می توانیم برای درمان این بیماری از بقیه کمک بگیریم

اگر نگران هستید که ممکن است اختلال دوقطبی داشته باشید، مهم است که با کسی صحبت کنید که به او اعتماد دارید. والدین یا بزرگسالی که به او اعتماد دارید می توانند به شما کمک کنند تا احساس راحتی بیشتری در مورد صحبت در مورد احساسات خود داشته باشید و می توانند به شما کمک کنند تا یک پزشک متخصص سلامت روان را پیدا کنید که در درمان اختلال دوقطبی با تجربه باشد.

چند نکته دیگر برای صحبت با والدین یا بزرگسالی که به او اعتماد دارید در مورد نگرانی شما در مورد اختلال دوقطبی :</strong>

  • در یک زمان آرام و خصوصی با آنها صحبت کنید.
  • به آنها بگویید که چه چیزی باعث نگرانی شما شده است.
  • از آنها بخواهید که به شما کمک کنند تا یک پزشک متخصص سلامت روان را پیدا کنید.

یادتان باشد که شما تنها نیستید. اختلال دوقطبی یک بیماری شایع است که قابل درمان است. با دریافت کمک، می توانید علائم خود را مدیریت کنید و زندگی سالم و رضایت بخشی داشته باشید.

درمان اختلال دوقطبی

انواع مختلفی از درمان برای اختلال دوقطبی وجود دارد که می تواند به افراد مبتلا به این بیماری کمک کند تا علائم خود را مدیریت کنند و زندگی سالم و رضایت بخشی داشته باشند.

در اینجا توضیحی در مورد هر یک از انواع درمان آورده شده است:

دارو

داروهای مختلفی برای اختلال دوقطبی وجود دارد که می تواند به مدیریت علائم کمک کند. برخی از داروهای رایج عبارتند از:

  • تثبیت کننده های خلق و خو: این داروها به حفظ سطح خلقیات کمک می کنند و از هیجان یا افسردگی بیش از حد جلوگیری می کنند. برخی از تثبیت کننده های خلق و خوی رایج عبارتند از لیتیم، والپروات، کاربامازپین و لاموتریژین.
  • داروهای ضد افسردگی: این داروها به درمان افسردگی کمک می کنند. برخی از داروهای ضد افسردگی رایج عبارتند از فلوکستین، سرترالین، پاروکستین و بوپروپیون.
  • داروهای ضد روان پریشی: این داروها می توانند به درمان علائم روان پریشی مانند توهم و هذیان کمک کنند. برخی از داروهای ضد روان پریشی رایج عبارتند از هالوپریدول، ریسپریدون، اولانزاپین و کوئتیاپین.

درمان شناختی رفتاری (CBT)

به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک می کند تا:

  • علائم خود را شناسایی کنند و در مورد آنها بیاموزند
  • الگوهای فکری و رفتاری منفی را شناسایی و تغییر دهند
  • مهارت های مقابله ای را برای مدیریت استرس و چالش ها بیاموزند

سایر درمان ها

سایر درمان هایی که ممکن است برای اختلال دوقطبی مفید باشند :

  • <strong>درمان خانواده درمانی: این نوع درمان می تواند به خانواده افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک کند تا درک کنند چگونه با بیماری کنار بیایند و از آنها حمایت کنند.
  • <strong>درمان گروهی: گروه درمانی می تواند به افراد مبتلا به اختلال دوقطبی کمک کند تا با دیگرانی که با شرایط مشابهی روبرو هستند ارتباط برقرار کنند و از حمایت و اطلاعات آنها برخوردار شوند.
  • درمان الکتروشوک (ECT): ECT نوعی درمان است که از جریان الکتریکی برای تحریک مغز استفاده می کند. ECT می تواند برای درمان دوره های شدید شیدایی یا افسردگی استفاده شود.

انتخاب بهترین نوع درمان برای اختلال دوقطبی به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله شدت علائم، نوع اختلال دوقطبی و ترجیحات شخصی فرد.